Unified ID 2.0 (UID2)

Unified ID 2.0 (UID2) to otwarto‑źródłowa ramowa tożsamość, pierwotnie opracowana przez The Trade Desk, która zamienia adres e‑mail lub numer telefonu użytkownika w zahashowany, zaszyfrowany identyfikator używany do targetowania reklam i pomiarów, bez polegania na ciasteczku stron trzecich w przeglądarce.

Jak tworzony jest identyfikator#

Wydawca lub reklamodawca zbiera e‑mail użytkownika (zazwyczaj poprzez logowanie lub rejestrację, za zgodą), a następnie e‑mail jest hashowany i szyfrowany przy użyciu protokołu UID2, zanim zostanie udostępniony dostawcy technologii reklamowej. Otrzymany token może być dopasowywany pomiędzy uczestniczącymi wydawcami i demand-side platforms bez ujawniania im rzeczywistego e‑maila. Szyfrowanie jest odnawiane w regularnych odstępach czasu, a użytkownik może zrezygnować lub zresetować swój identyfikator za pomocą dostępnych narzędzi opt‑out, co ma zapewnić większą kontrolę niż kiedykolwiek oferowało ciasteczko.

Ponieważ UID2 opiera się na bezpośrednio zebranym identyfikatorze, a nie na pasywnym śledzeniu przeglądarki, silnie zależy od zbierania first-party data w momencie logowania lub rejestracji. Wydawca bez stabilnego procesu logowania ma znacznie trudniej osiągnąć pokrycie UID2 niż ten, który posiada ustaloną ścianę rejestracyjną lub formularz zapisu na newsletter.

Dlaczego istnieje#

UID2 został stworzony jako odpowiedź całej branży na problem metod targetowania bez ciasteczek: ciasteczka stron trzecich nie działają niezawodnie w Safari ani Firefox i są coraz częściej ograniczane lub blokowane w otwartym internecie, co zakłóciło wiele procesów targetowania w real-time bidding i logiki attribution budowanej wokół nich. Zamiast aby każda platforma budowała własny zamknięty graf tożsamości, UID2 jest publikowany jako otwarty standard, aby wiele dostawców, nie tylko The Trade Desk, mogło go przyjąć i współdziałać, co różni się od zamkniętego ID typu walled‑garden, działającego wyłącznie w ekosystemie jednej firmy.

Gdzie pasuje, a gdzie nie#

UID2 wymaga, aby użytkownik podjął jakąś akcję – zalogował się, zapisał się na newsletter lub dokonał zakupu – co pozwoliło wydawcy lub reklamodawcy uzyskać jego e‑mail. Dzięki temu jest silny w sektorach detalicznych, subskrypcyjnych i mediach z dostępem po logowaniu, a słabszy w przypadku anonimowego, „drive‑by” ruchu, który dominuje w native advertising i otwartym internecie resold inventory. Nabywcy natywnych reklam oceniający rozwiązania tożsamości zazwyczaj muszą rozważyć, jaki odsetek ich rzeczywistego ruchu jest zalogowany, a jaki anonimowy, zanim założą, że pokrycie UID2 będzie równe temu, co dostarczały ciasteczka.

Jeśli chcesz dowiedzieć się, które sieci i reklamodawcy rzeczywiście dobrze adaptują się do środowiska z mniejszą liczbą ciasteczek, zamiast polegać na twierdzeniach dostawców, porównanie aktualnej objętości kreatywnych reklam i miksu wertykalnego w indeksie ad intelligence OpenAdLibrary daje bardziej bezpośredni sygnał niż liczby pokrycia pojedynczych dostawców tożsamości.

Co reklamodawcy powinni naprawdę sprawdzić#

Zanim założysz, że UID2 lub podobny identyfikator zachowa Twoje targetowanie i pomiary, sprawdź, jaki odsetek Twojej rzeczywistej publiczności loguje się lub udostępnia e‑mail, a jaki przychodzi anonimowo. Wydawca subskrypcyjny lub marka e‑commerce z programem lojalnościowym zazwyczaj osiąga solidne pokrycie; czysto anonimowa kampania natywna na szczycie lejka może mieć znacznie mniejsze pokrycie, co warto modelować przed budową stosu pomiarowego wokół jednego identyfikatora.